أنبيا وچه در سلاسل اولياى محمديين ، ناشى از سخافت عقل وگستاخى وانغمار در جهل مطلق است . قول به آن كه حضرت صادق ، عليه وعلى أولاده السلام ، معتقد به وراثت وامامت جناب إسماعيل بوده‌اند ، وبعد از باب بداء وانكشاف ما هو الحق والواقع بر آن حضرت معلوم شد كه حضرت موسى بن جعفر ، عليه السلام ، وارث ولايت محمديه وامام بر حق است ، از مقولهء أنياب اغوال وشريك الباري وحاكى از ضلالت ووقاحت وضّاعين است . عدم آگاهى أرباب علوم آليه به أصل وأساس عقايد وأخذ به روايت بدون درايت منشأ پيدايش اين گونه أوهام است . در جايى مىگويند حضرت ختمى مقام باسم أقطاب محمديين ، عليهم السلام ، را مشخص فرموده ، ودر جاى ديگر سخن از خلافت وامامت حضرت إسماعيل به ميان مىآورند ! بداء مستند به مقام غيب الغيوب واحديت ذاتية ونيز تعين اوّل ومقام احديت نيست بلكه منشأ آن ، مقام تعين حق است به اسم « المريد » و « المتكلم » ومقام « واحديت » وعالم « قدر » ، يعنى اوّلين تعين حق به علم تفصيلي وصور وتعين معلوميت ذات . وبداء مظهر اسم است يا از أسماء مستأثره است كه متعلَّق علم احدى واقع نمىشود وظهورات وبروزات آن در جميع عوالم براي غير حق مجهول است ووقوع آن اختصاص به عالم مواد واستعدادات دارد وبعد از وقوع علم به آن تعلق مىگيرد وپرده از اين سرّ برداشته مىشود . در كلمات صدر الدين قونوى ، در نصوص ونفحات ، ونيز در آثار سعيد الدين فرغانى ، از جمله در شرح تائيه ومقدمهء أو بر شرح عربى تائيه ، مطالبى مذكور است كه مقدمه اى جامع الأطراف جهت فهم حقيقت بداء تواند بود . صدر أعاظم الحكماء والعرفاء ، جناب آخوند ملا صدرا ، در مقام بيان بداء وچند مسئلهء ديگر به آن مطالب احاطه ووقوف كامل داشته است . مرحوم آقا ميرزا هاشم به نقل كلام صدر الحكماء ( قده ) پرداخته ، ودر رساله اى مستقل مراد صدر الحكماء را تقرير ودر آخر كلام خود فرموده است : ولم أر ولم أسمع هذا البيان لعبارة الأسفار من الأساتذة